Toteż już w 1946 roku Penn State wraz z Westinghouse podjęły współpracę prowadzącą do rozwoju konstrukcji nowej torpedy Mark 37, której opracowanie w 1956 roku zakończyło rozwój Mark 27. Niemniej w międzyczasie torpeda Mk27 Mod 4 została przyjęta do uzbrojenia jako broń przejściowa, do czasu dopracowania nowszych konstrukcji. W latach 1946–1954 American Kitchens Division AVCO Corp., z Connersville, i Naval Ordnance Plant w Forest Park dostarczyły marynarce ok. 3000 sztuk.
Torpeda w modelu Mod 4 podległa dalszym modyfikacjom przez dodanie bębna kabla i urządzeń związanych ze sterowaniem przewodowym, jak również modyfikacjom systemu napędowego, jednak powstała w wyniku tego programu konstrukcja została już oznaczona Mark 39.
Konstrukcja Oryginalna torpeda Mk 27 Mod 0 była zmodyfikowaną torpedą Mk 24 o średnicy 483 mm (19 cali) i zwiększonej długości korpusu. Na kadłubie dodano jednocalowe drewniane listwy, by dopasować ją do standardowej wyrzutni kalibru 533 milimetrów (21 cali). Celem zwiększenia bezpieczeństwa jej używania z pokładu okrętu podwodnego, zmieniono położenie urządzenia odbezpieczającego, przenosząc je ze szczytu torpedy i umiejscawiając u podstawy pocisku.