Dawało to 31-procentowy wskaźnik sukcesu, zbliżony do odpowiedniego wskaźnika amerykańskich torped konwencjonalnych. Torpeda była nieefektywna przeciw celom płynącym szybciej niż 8,5 węzła, z drugiej zaś strony okazała się skuteczna także przeciw większym jednostkom – ponieważ jej system naprowadzania kierował ją bezpośrednio na śruby okrętu, które mogła zniszczyć lub uszkodzić nawet niewielka głowica „Cutie”. Unieruchomioną jednostkę można było potem dobić zwyczajną, ciężką torpedą. Ponadto Mark 27 od początku projektowana była jako broń, która uszkadzając wrogą jednostkę zmuszała ją do przerwania ataku na okręt podwodny („mission killer”), a nie jako pocisk do zatapiania okrętów („ship killer”).
Wobec powojennej zmiany statusu Związku Radzieckiego z sojusznika na zimnowojennego przeciwnika, w 1949 roku do służby weszły przeznaczone do zwalczania radzieckich okrętów podwodnych torpedy Mk 27 w najnowszej odmianie Mod 4. Mod 4 była pierwszą amerykańską torpedą konstrukcyjnie przeznaczoną dla okrętów podwodnych celem zwalczania innych zanurzonych jednostek tej klasy. Mimo niedoskonałości tej konstrukcji, wykorzystywano ją operacyjnie aż do roku 1960.
Uwagi
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Torpedy okrętów podwodnych Kategoria:Torpedy amerykańskie