Lorenzo Ilarione Randi (ur. 12 lipca 1818 w Bagnacavallo, zm. 20 grudnia 1887 w Rzymie) – włoski duchowny katolicki, wysoki urzędnik Kurii Rzymskiej, kardynał.
Życiorys Urodził się w Bagnacavallo w diecezji Faenza jako najstarszy z pięciorga dzieci Paolo Antonio i hrabiny Arcangeli Biancoli. Na kapłana kształcił się w seminarium rodzinnej diecezji oraz na Papieskiej Akademii Kościelnej. Wyświęcony 14 marca 1841 przez biskupa Faenza Giovanniego Benedetto Folicaldi. Następnie pracował na różnych stanowiska dla Kurii Rzymskiej i Państwa Kościelnego. M.in. jako audytor Rady Stanu, audytor Ministerstwa Spraw Wewnętrznych, prałat referendarz. W latach 1852–1865 delegat apostolski w: Rieti (1852–1854), Perugii (1854–1856), gdzie miał nieporozumienia z arcybiskupem Perugii kard. Gioacchino Peccim (późniejszym papieżem), Ankonie (1856–1860) i Civitavecchia (1860–1865). Dyrektor generalny policji od 1865 do zdobycia Rzymu przez Królestwo Włoch i upadku Państwa Kościelnego w 1870. W latach 1866–1875 wicekamerling Świętego Kościoła Rzymskiego.