Kościół o nawie podzielonej przez duży prostokątny filar, na którym opierał się podwójny łuk. Sklepienie większej części nawy wsparte było na pojedynczej, centralnie umieszczonej kolumnie. Carskie wrota, prowadzące do ołtarza, pochodziły z 1164 roku i ozdobione były płaskorzeźbami św. Behnama i św. Jerzego zabijającymi smoki. Jeszcze jedno wyobrażenie św. Behnama wyrzeźbione było na ścianie ołtarzowej, naprzeciw prostokątnego filaru, na którym z kolei była umieszczona podobizna jego siostry.
Główny ołtarz znajdował się na podwyższeniu, w półokrągłej wnęce pod łukowym dachem, w kaplicy przykrytej bogato zdobioną kopułą; na lewo od prezbiterium znajdowała się kaplica, o ścianach ozdobionych inskrypcjami, w której pochowanych było kilku syryjskich biskupów. Jedna z kaplic miała zachowane sklepienie stalaktytowe. W świątyni czczono też Matkę Boską, której poświęcona była osobna, bogato zdobiona kaplica; inne kaplice poświęcone były św. Jerzemu i Mar Mattai (św. Mattai), pustelnikowi, który ochrzcił Behnama.