Szyfr VIC – szyfr używany w latach 50 XX w. przez siatkę radzieckich szpiegów w Stanach Zjednoczonych Ameryki. Jego nazwa pochodzi od pierwszych liter imienia Victor, które było kryptonimem Reino Häyhänena – szyfranta i radiotelegrafisty siatki szpiegowskiej działającej w USA w latach 1948–1957 pod kierownictwem Williama Fishera ps. Rudolf Abel. W maju 1957 roku R.Häyhänen, zamiast zgodnie z rozkazem PGU KGB wrócić do Moskwy, zgłosił się do Ambasady USA w Paryżu i poprosił o azyl. Poza nazwiskami kilku radzieckich szpiegów działających w USA i Kanadzie, R.Häyhänen wyjawił Amerykanom zasady działania szyfru, o którego istnieniu nie wiedzieli. Okazało się, że użyto go do zaszyfrowania depeszy przechwyconej przez FBI w 1953 roku i mimo wysiłków amerykańskich kryptoanalityków dotąd nieodczytanej.
Historia Opracowując nowe szyfry w latach 20 i 30 XX wieku, radzieccy kryptolodzy oparli się na szyfrze nihilistów. Wykorzystali jego podstawowe funkcje (tj. najpierw zamiana liter tekstu jawnego na cyfry, a potem przekształcenie tego ciągu cyfr w oparciu o klucz), doskonaląc je, co spowodowało znaczne wzmocnienie tworzonych szyfrów.