lokatę łączną wśród majorów piechoty (była to jednocześnie 16. lokata w starszeństwie). Awansowany do stopnia podpułkownika z dniem 1 stycznia 1936 r. i 18 lokatą wśród oficerów piechoty, został następnie wyznaczony na stanowisko I zastępcy dowódcy 67 pułku piechoty. Na dzień 23 marca 1939 r. nadal zajmował 18. lokatę wśród podpułkowników korpusu piechoty w swoim starszeństwie i pełnił funkcję zastępcy dowódcy 67 pp.
Kampania wrześniowa W ramach przedwrześniowej mobilizacji został dowódcą Ośrodka Zapasowego 4 Dywizji Piechoty, a od 7 września objął dowództwo nowo utworzonego (z rozkazu gen. bryg. Mikołaja Bołtucia) dwubatalionowego pułku Obrony Narodowej (w skład którego weszły batalion ON „Brodnica” i batalion ON „Jabłonowo”). Na czele swego oddziału wziął udział w bitwie nad Bzurą. 11 września o godzinie 20.00 objął, z rozkazu dowódcy 4 Dywizji Piechoty, dowodzenie włocławskim 14 pułkiem piechoty. Dotychczasowy dowódca 14 pp, ppłk dypl. Włodzimierz Brayczewski, został bowiem ranny i z powodu pogarszającego się stanu zdrowia nie mógł dalej pełnić swych obowiązków. Poległ 12 września w okolicach wsi Sapy i Strzebieszew podczas próby zawrócenia rozwijającego się natarcia własnego II batalionu 14 pp (w tym celu wyjechał konno do dowódcy II batalionu, razem z dowódcą kompanii zwiadowców 14 pp – porucznikiem Feliksem Stawickim).