Dodatkowo przebadane przez brytyjskich ekspertów elementy systemu hydraulicznego P-16 okazały się być prawidłowo zaprojektowane. Przyczyn takiej decyzji rządu należy doszukiwać się w zmienionej rzeczywistości drugiej połowy lat 50. XX wieku, zmienionej w stosunku do połowy lat 40., w której powstały wymagania jakie musiał spełniać P-16. Nastała epoka zimnej wojny, w której szwajcarskiemu lotnictwu stawiano zupełnie inne zadania. Miało ono wypełniać tzw. doktrynę obrony ruchomej poprzez realizowanie zadań uderzeniowych na dalekich podejściach do granic państwa, tak aby jak najbardziej uszczuplić siły potencjalnego przeciwnika, nim dotrze on do granic Szwajcarii. P-16, ze swoim niewielkim zasięgiem, dedykowany zdecydowanie bardziej do obrony lokalnej nie pasował do takiej roli szwajcarskich sił powietrznych. Również i w tej roli P-16 mógłby mieć duże problemy z realizowaniem zadań myśliwskich. W tym czasie pojawiły się maszyny Dassault Mirage III czy MiG-21 zdolne do operowania z prędkościami naddźwiękowymi, w konfrontacji z którymi P-16 miałby duże problemy.
Szturmowiec thumb|left|FFA P-16 w muzeum