Na asyryjski atak nie trzeba było czekać długo, gdyż jeszcze w tym samym roku Sennacheryb za cel swej pierwszej wyprawy wojennej wybrał właśnie Babilonię. Atakując Babilonię, Sennacheryb podzielił swe wojska: część swych sił pod wodzą wielkiego podczaszego (rab šāqê) i gubernatorów prowincji skierował w stronę Kisz, natomiast sam z główną częścią armii pomaszerował na KutęLuckenbill D.D., The Annals..., s. 50.. W odpowiedzi Marduk-apla-iddina II wyruszył ze swymi wojskami z Babilonu i zaatakował asyryjskie wojska stojące pod Kisz. Pod naciskiem wojsk sprzymierzonych Asyryjczycy zmuszeni zostali do odwrotu, a wielki podczaszy wysłał do Sennacheryba wiadomość z prośbą o pomoc. Po otrzymaniu tej wiadomości Sennacheryb, który właśnie oblegał Kutę, postanowił zdobyć to miasto szturmem. Szturm zakończył się sukcesem, a w zdobytym mieście Asyryjczycy wzięli do niewoli wielu jeńców. Następnie armia asyryjska ruszyła w kierunku Kisz na pomoc wojskom wielkiego podczaszego. Bitwa Wojska koalicji stawiły czoła armii asyryjskiej na równinie pod Kisz. Zgodnie z jedną z inskrypcji Sennacheryba już sam widok nadciągającej głównej części armii asyryjskiej miał tak przerazić Marduk-apla-iddinę II, iż ten uciekł, pozostawiając swe wojska i wojska swych sojuszników: