Kuna japońska (Martes melampus) – gatunek ssaka z rodziny łasicowatych. Występuje endemicznie w Japonii. Nie jest zagrożony wyginięciem.
Morfologia Długość ciała wynosi 47–54,5 cm. Długość ogona wynosi 170–223 mm. Masa ciała waha się między 500 a 1700 g. U 9 zważonych samców średnia masa wyniosła 1563 g, a u 4 samic – 1011 g. Barwa sierści zmienna, od żółtobrązowej po ciemnobrązową.
Zasięg występowania IUCN rozróżnia dwa podgatunki. Przedstawiciele M. m. melampus występują na Honsiu, Sikoku, Kiusiu i przyległych wyspach, zaś kuny z podgatunku M. m. tsuensis zamieszkują wyspy Cuszima.
Ekologia i zachowanie Kuny japońskie zamieszkują lasy, pojawiają się również na zadrzewionych obszarach podmiejskich. Pełnią ważną rolę w przenoszeniu nasion owoców w podgórskich zakrzewieniach. Choć kuny japońskie zjadają różnorodne owoce, najprawdopodobniej są głównie mięsożerne. Tatara (1994) badał te ssaki za pomocą nadajników w celu ustalenia, jakie środowisko życia preferują. Przedstawiciele M. m. tsuensis najczęściej przebywali w lasach z drzewami zrzucającymi liście i w lasach wiecznie zielonych;