Definicja i zakres pojęcia W ujęciu muzycznym hip-hop oznacza styl, gatunek i nurt muzyki popularnej ukształtowany w latach 70. XX wieku w Nowym Jorku, którego podstawę stanowią praktyki MC-ingu i DJ-ingu: rytmizowana, często rymowana wypowiedź słowna wykonywana do beatu oraz tworzenie, dobieranie i przetwarzanie podkładu muzycznego przez DJ-a lub producenta. Termin „hip-hop” ma zakres szerszy niż samo pojęcie rapu, ponieważ może oznaczać zarówno muzykę związaną z rapem, jak i szerszy zespół praktyk artystycznych, z którego rap się wyłonił. W sensie ściśle muzycznym rap jest głównym składnikiem wokalnym hip-hopu, natomiast hip-hop obejmuje także warstwę instrumentalno-produkcyjną: beat, DJ-ing, turntablizm, sampling, sequencing, i inne techniki pracy z nagranym dźwiękiem.
Wczesny hip-hop był związany z imprezami plenerowymi (tzw. park jams) i praktyką taneczną, ponieważ DJ-e wydłużali lub zapętlali rytmiczne fragmenty nagrań, czyli breaki, odpowiadając na potrzeby tancerzy i publiczności. Po sukcesie „Rapper’s Delight” zespołu The Sugarhill Gang w 1979 rap stał się najbardziej rozpoznawalną i komercyjnie wyodrębnioną postacią muzyczną hip-hopu, co przyczyniło się do częściowego utożsamiania obu terminów w odbiorze potocznym i w części piśmiennictwa.