Łucja Zofia Danielewska (ur. 6 listopada 1932 w PoznaniuKto jest kim w Poznaniu, pod red. Michała Piotrowskiego, wyd. Itaka, Poznań 1997, s. 95-96, zm. 23 sierpnia 2004Panorama wielkopolskiej kultury nr 9 z 2004, s. 2 tamże) – polska poetka, prozatorka i tłumaczka.
Życiorys Urodziła się w rodzinie Jana Kowalkiewicza (1903–1964), kupca branży drzewnej, i Heleny Gabrieli ze Stroińskich (1911–1987).
Podczas okupacji niemieckiej, w 1940 rodzina została wysiedlona z Poznania do Warszawy. Tam Łucja na tajnych kompletach ukończyła 4 klasy szkoły powszechnej, uczyła się też gry na fortepianie. Po upadku powstania warszawskiego rodzina Kowalkiewiczów trafiła do obozów przejściowego w Pruszkowie i koncentracyjnego we Flossenbürgu.
Po zakończeniu wojny wróciła do Poznania, gdzie ukończyła szkołę podstawową i Liceum Dąbrówki (1947–1949), a następnie roczne Liceum Administracyjne, które ukończyła maturą w 1951. Następnie do 1954 uczyła się również w poznańskim konserwatorium muzycznym.
W 1954 zadebiutowała jako poetka publikacją dwóch wierszy (Barwa miodu i Oczekiwanie) w Gazecie Poznańskiej. Od 1957 do 1965 działała w grupie poetyckiej Literacka Grupa Niezależna Swantewit.