Twórczość Zadebiutowała w 1871 r. wierszem Z życia i z śmierci a następnie w 1873 r., nowelą Pamiętnik Ewuni, które ukazały się, za namową Antoniego Edwarda Odyńca, w warszawskim piśmie „Kronika Rodzinna”. W kolejnych latach publikowała pod pseudonimami w pismach drukowanych w Galicji: „Gazecie Lwowskiej”, „Gazecie Krakowskiej”, „Czasie” i „Przeglądzie Polskim”, a także w warszawskich czasopismach: „Kronika Rodzinna”, „Gazeta Polska”, „Świt” i „Echo”. Dorobek literacki Chłędowskiej to 16 nowel i 20 szkiców literackich, który w całości został wydany pośmiertnie, w 1885 r., pod jej nazwiskiem: Szkice literackie, t. 1–2, i Nowele i szkice literackie, t. 1–2.
Nowele Chłędowskiej odzwierciedlają poglądy i gusta epoki pozytywizmu, a także wpływ na autorkę literatury francuskiej, m.in. A. Daudeta. Poruszała w nich, m.in. kwestie wychowania i sytuacji społecznej kobiet, krytykowała arystokrację. W szkicach literackich pisała m.in. o literaturze, malarstwie, teatrze, muzyce i sztuce użytkowej. W jej esejach widoczna jest znajomość ówczesnego piśmiennictwa europejskiego, orientacja w klasycznej i ówczesnej filozofii, estetyce oraz krytyce francuskiej i niemieckiej.