Przez kilka lat Barsch był zatrudniony w fabryce maszyn we Wrocławiu, lecz po obcięciu palca prawej dłoni został inwalidą. Przebywał w Dzierżoniowie u Maxa Heinzela, piszącego w niemieckim dialekcie śląskim poety, i u pustelnika Augusta Kruhla, następnie pracował jako stolarz w Jeleniej Górze. Kruhl odkrył zdolności dziennikarskie Barscha i umożliwił mu publikację reportaży sądowych we wrocławskiej gazecie.

W 1884 Barsch został redaktorem dodatku literackiego w czasopiśmie „Breslauer Gerichts-Zeitung”, od 1897 był jego redaktorem naczelnym. W latach 1889–1893 redagował także miesięcznik „Monatsblätter” grupy Breslauer Dichterschule, gdzie publikował pierwsze utwory m.in. Rainera Marii Rilkego, Stefana Zweiga i Karla Krausa. Promował też Armina Theophila Wegnera i Maxa Herrmanna-Neiße. W 1901 miesięcznik „Monatsblätter” zmienił nazwę na „Der Osten”, Barsch od 1 stycznia 1904 ponownie objął jego redagowanie.

Krąg przyjaciół Do kręgu jego przyjaciół związanych z Breslauer Dichterschule należeli m.in.: Hermann Stehr, Carl Hauptmann, Johannes Reinelt, Arthur Silbergleit, Walter Meckauer. W 1901 Barsch i Paul Keller, katolicki pisarz ludowy, odbyli podróż z Genui na Bliski Wschód, do Algierii i Tunezji.