2 września 1944 roku z własnej woli powróciła do pruszkowskiego obozu, aby nieść pomoc przetrzymywanym tam wysiedleńcom z Warszawy. Początkowo pracowała jako sanitariuszka w obozowej służbie sanitarnej, później jako tłumaczka przy niemieckiej komisji lekarskiej. Tę ostatnią funkcję wykorzystywała, aby ocalić jak najwięcej wysiedleńców przed wywiezieniem do obozów koncentracyjnych lub na roboty przymusowe do Niemiec. Liczba osób, które udało jej się wydostać z Dulagu 121, oceniana jest na około 120. W obozie pracowała aż do jego wyzwolenia w styczniu 1945 roku. Muzeum Dulag 121 określa ją jako „wyjątkową postać w historii obozu”.
Po zakończeniu wojny rozpoczęła studia w Szkole Głównej Handlowej. Od 1960 roku pracowała jako warszawski przewodnik turystyczny, m.in. oprowadzała zagraniczne wycieczki po Łazienkach Królewskich i odbudowanym Zamku Królewskim.
Zmarła 25 grudnia 2006 roku. Spoczęła na cmentarzu Powązkowskim (kwatera 238-3-30).
26 września 2015 roku, podczas VII Festiwalu Filmowego Niezłomni Niepokorni Wyklęci, uhonorowano ją pośmiertnie nagrodą „Drzwi do Wolności”.