Teofil Antoni Starzyński (ur. 14 kwietnia 1878 w Osówcu, zm. 9 kwietnia 1952 w Pittsburghu) – polski lekarz z tytułem doktora, pułkownik lekarz rezerwy Wojska Polskiego II RP, działacz polonijny, sokoli i niepodległościowy, w 1962 mianowany pośmiertnie przez władze RP na uchodźstwie do stopnia generała brygady.
Życiorys W 1889 wyemigrował do Stanów Zjednoczonych, gdzie zamieszkał w Pittsburghu. W 1901 został farmaceutą, prowadził aptekę. W 1904 został lekarzem. Został działaczem sokolim, w 1912 wybrany prezesem zjednoczonego Związku Sokolstwa Polskiego w Ameryce. Działał na polu niepodległościowym, także podczas I wojny światowej. W grudniu 1918 ustąpił ze stanowiska prezesa ZSP i został prezesem honorowym. Zajmował się werbunkiem ochotników do Armii Polskiej we Francji, po czym sam wstąpił w jej szeregi i został naczelnym szefem służby medycznej.