Był aktywnym działaczem kalwińskiej Jednoty małopolskiej. W latach 1728–1747 jako senior świecki Jednoty nadzorował jej finanse. W 1719 na sejmie grodzieńskim kontynuował zabiegi, rozpoczęte w 1716, o złagodzenie antydysydenckiego ustawodawstwa i praktyki sądowej. W 1735 ponownie był delegatem ewangelików na sejm, gdzie bezskutecznie starał się o zniesienie postanowień sejmu konwokacyjnego z 1733 dyskryminujących szlachtę niekatolicką.
Prowadził skomplikowane transakcje majątkowe, ciągle powiększając swą własność. W 1710 uzyskał od stryjów zrzeczenie się ich praw do dziedziczonych wraz z braćmi dóbr po zmarłym ojcu. W 1712 występował jako dziedzic Karwowa a w 1713 jako właściciel części Bosowic. W posagu w 1711 żona Aleksandra Ludwika Dunin Karwicka córka Stanisława podkomorzego sandomierskiego wniosła mu Kostki Wielkie i Małe. Po objęciu dóbr karwickich stał się głównym patronem zboru w Sieczkowie oraz przywódcą małopolskiej szlachty ewangelickiej. Różycki nie pozostawił potomstwa. Dobra odziedziczyli potomkowie jego braci, spośród których na głównego spadkobiercę przeznaczony był Aleksander Różycki, syn Stefana.