Spór pomiędzy zakonnikami a Herburtem i Daniłowiczem, przeniesiony w 1618 roku do Trybunału Głównego Koronnego w Lublinie, został rozstrzygnięty ostatecznie 2 maja 1624 roku decyzją owego Trybunału na korzyść karmelitów po zawarciu szeregu porozumień pomiędzy stronami: 27 listopada 1621 – przed sądem grodzkim przemyskim; 20 września 1622 r. – przed sądem koronnym lubelskim (wyrok korzystny dla karmelitów); 15 sierpnia 1623 r. – w Felsztynie podpisano porozumienie pomiędzy stronami, w którym Daniłowicz zobowiązuje się przestrzegać nadań Wojciecha Erazma Herburta z kilkoma ograniczeniami oraz ustalono wadium w wysokości 1000 marek w przypadku niedotrzymania umowy niedługo potem (2 września 1623) na wniosek Mikołaja Daniłowicza bp przemyski Jan Wężyk ustanowił przeora Czeladę administratorem parafii; 23 lutego 1624 – aprobata ze strony kapituły przemyskiej Zakonnicy weszli w posiadanie nadań 29 maja 1624 roku11.
W 1629 roku Mikołaj Daniłowicz-syn przekazał kościołowi św. Mikołaja, który pozostawał pod opieką karmelitów, powinności chałupnika z gruntem.