Juliusz Hipolit Falkowski (ur. 20 października 1815dane biograficzne na stronie Sejmu Wielkiego lub 1813rok urodzenia wg nekrologu w Dubowczyku powiat bracławski, zm. 1 października 1892 w Krakowie) – powstaniec 1831, emigrant, literat, inżynier, kawaler Orderu Virtuti Militari.
Życiorys Był synem generała brygady Hipolita Falkowskiego. W 1826–1828 kształcił się w Korpusie Kadetów w Kaliszu, a następnie w Szkole Aplikacyjnej Artylerii i Inżynierów w Warszawie. Wziął udział w powstaniu listopadowym jako jeden z najmłodszych podporuczników. W 13. pułku piechoty bił się pod Iganiami, Liwem i w szturmie Warszawy. Ciężko ranny pod Królikarnią, pozostał w ewakuowanym mieście. Krzyż oficerski przyznano mu 17 września 1831 w Modlinie. Latem 1832 po wyzdrowieniu wyjechał do Drezna dzięki protekcji rosyjskiego generała Witta. W latach 1832–1834 skończył Uniwersytet Wrocławski, po czym wrócił do kraju i gospodarzył w mająteczku odziedziczonym po matce w guberni płockiej. W początku 1848 przybył do Lwowa w prywatnych interesach spadkowych i tu zaskoczyła go rewolucja. Poddał myśl stworzenia z emigrantów legionu w służbie węgierskiej. W październiku 1848 udał się na Węgry jako pełnomocnik komitetów emigracyjnych we Lwowie i Krakowie.