Hignett pisze: "Dawniej istniały dwie odmiany whippeta, długo- i krótkowłosa, ale tę pierwszą rzadziej się dziś spotyka, zarówno na wystawach jak i torze wyścigowym; w istocie, długowłosy pies, jakkolwiek korzystne byłoby to dla jego anatomii, miałby małą szansę wygrać nagrodę na wystawie, gdyż jego kudłaty wygląd ukryłby smukłe linie które są tak podziwianą i charakterystyczną cechą." Nie jest jasne, czy Hignett rzeczywiście miał na myśli whippeta z długą sierścią, czy raczej szorstkowłosego. W istocie jeszcze w XIX wieku, przed wprowadzeniem zamkniętych ksiąg hodowlanych (nie dopuszczających dołączania żadnych osobników spoza danej puli genów), znane były whippety o różnych typach sierści. Gen warunkujący szorstką sierść, jako allel dominujący, mógł zostać wyeliminowany z populacji whippetów, ponieważ taki pies był mniej atrakcyjny na wystawach. Jednak gen warunkujący dłuższy, miękki włos jest recesywny - to znaczy, że mógł przetrwać w populacji whippetów niezauważony.