Napisany został z okazji ślubu Michała Henryka, rektora szkoły leszczyńskiej. Później do roku 1640 nic nie wiadomo o twórczości poetki. Sytuacja zmieniła się po poznaniu Teodora Schossera.
Teodor Schosser pełnił ważną rolę w życiu Anny, ponieważ zachwycony jej językowymi zdolnościami, postanowił dbać i rozwijać jej talent oraz pasję do pisania. Pisał na jej temat ody oraz wiersze pochwalne, zachęcał do dalszej edukacji oraz nadzorował pisanie, nakierowując ją (zdaniem Schossera) na odpowiednie tory, tzn. miała sięgać po klasyczne wzory poezji, nie zaś inspirować się współczesnymi wtedy autorami. Założył w Lesznie "kółko poetyckie", do którego należało kilka ważnych postaci, w tym, jako jedyna kobieta, Anna Memorata.
Poetka była mocno związana z ówczesnym kręgiem poetów leszczyńskich. Duża część z nich pisała dla niej ody i wiersze pochwalne. Po tym, gdy Teodor Schosser nazwał ją Safoną, dziesiątą muzą oraz wychwalał jej piękno, wykształcenie oraz cnotę, reszta artystów zaczęła go naśladować. Zarówno o odpowiedziach na pochwały, jak i o samych wierszach poetki można powiedzieć, że cechuje je skromność. Pisała o swoim marnym talencie, ubogim doświadczeniu oraz nie czuła się godna, aby dostawać tyle wyróżnień.