Eugeniusz Andrzej Dąbrowski (ur. 10 listopada 1887 w Rzeszowie, zm. 1940 w ZSRR) – podpułkownik artylerii Wojska Polskiego, ofiara zbrodni katyńskiej.
Życiorys Urodził się 10 listopada 1887 w Rzeszowie jako syn Stanisława i Anny z Wajdowiczów.
W 1910 rozpoczął zawodową służbę wojskową w c. i k. armii. Na stopień podporucznika został mianowany ze starszeństwem z 1 września 1910 roku w korpusie oficerów piechoty. Jego oddziałem macierzystym był Galicyjski pułk piechoty nr 89 w Jarosławiu. W latach 1912–1913 wziął udział w mobilizacji sił zbrojnych Monarchii Austro-Węgierskiej, wprowadzonej w związku z wojną na Bałkanach. W 1914 pełnił służbę w pułku armat polowych nr 28 w Przemyślu, pozostając oficerem nadetatowym Galicyjskiego pułku piechoty nr 89. Później został przeniesiony do korpusu oficerów artylerii polowej i górskiej, i wcielony do pułku armat polowych nr 28. Na stopień porucznika został mianowany ze starszeństwem z 1 sierpnia 1914. W 1917 pełnił służbę w pułku haubic polowych nr 2. Na stopień kapitana został mianowany ze starszeństwem z 1 maja 1917 w korpusie oficerów artylerii polowej i górskiej. W 1918 pełnił służbę w pułku artylerii polowej nr 102.