Adolf Jan Łazor (ur. 17 czerwca 1888, zm. 25 kwietnia 1950) – podpułkownik uzbrojenia Wojska Polskiego.

thumb|Nagrobek rodziny Łazorów Życiorys Urodził się 17 czerwca 1888. Był synem Jana (1863-1924, przemyski drukarz) i Katarzyny (1859–1938). W 1909 ukończył C. K. Gimnazjum z wykładowym językiem polskim w Przemyślu.

W C. K. Armii został mianowany kadetem w rezerwie artylerii polowej i górskiej z dniem 1 stycznia 1912. Od tego czasu był przydzielony do pułku armat polowych Nr 28 w Przemyślu. Podczas I wojny światowej został awansowany na stopień podporucznika w rezerwie artylerii polowej i górskiej. Do około 1916 nadał był przydzielony do pap nr 28. Został awansowany na stopień porucznika z dniem 1 maja 1916. Od tego czasu był przydzielony do pułku haubic polowych Nr 2, a około 1918 do pułku artylerii polowej nr 102.

Po zakończeniu wojny i odzyskaniu przez Polskę niepodległości został przyjęty do Wojska Polskiego 1 listopada 1918 jako oficer byłej armii austro-węgierskiej z zatwierdzeniem stopnia porucznika ze starszeństwem z dniem 1 maja 1916. Rozkazem z 19 lutego 1919 został przydzielony do DOW Przemyśl. Został awansowany do stopnia majora uzbrojenia ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919. W 1923 jako oficer nadetatowy Okręgowego Zakładu Uzbrojenia X służył w Centralnym Składzie Uzbrojenia nr 5 w Przemyślu.