Choroba Stilla u dorosłych () – rzadka postać młodzieńczego idiopatycznego zapalenia stawów przebiegająca wraz z gorączką, wysypką, powiększeniem węzłów chłonnych oraz śledziony, a także zapaleniem błon surowiczych i innych narządów.

Historia Podobieństwa choroby Stilla u dorosłych do młodzieńczego idiopatycznego zapalenia stawów przedstawił w 1971 roku Eric Bywaters. Pierwszego opisu tej choroby występującej u dzieci dokonał George Frederic Still, od którego powstała nazwa choroby.

Etiopatogeneza Choroba Stilla u dorosłych jest chorobą autoimmunologiczną. Podejrzewa się, że choroba może być związana z działaniem niektórych wirusów, takich jak wirus różyczki, świnki, cytomegalii czy Echowirusem 7, a także bakterii jak Borrelia burgdorferi, Chlamydophila pneumoniae, Brucella abortus i Yersinia enterocolica. Nie wyklucza się istnienia predyspozycji genetycznych, szczególnie związanych z układem HLA.

Epidemiologia Zapadalność wynosi ok. 1,5 na 100 000-1 000 000 osób.

Postacie choroby Wyróżnia się 3 postacie choroby: postać jednofazowa postać nawracająca postać przewlekła