W pismach nosił pseudonimy „Andrzej Lesowski”, „Cyprian”, „Dorian”, „Izydor”, „Jerzy Lubicz”, „Teo”, „Teofil”.

Między 13 a 15 grudnia 1981 współorganizował strajk okupacyjny w Politechnice Wrocławskiej, za co został internowany w Ośrodku Odosobnienia we Wrocławiu, Grodkowie i Nysie od 16 grudnia 1981. Zwolniony w sierpniu 1982, trafił ponownie do aresztu w lutym 1984, po czym władze go zwolniły na mocy amnestii w lipcu tego samego roku.

Od końca 1984 działał w Komitecie Wykonawczym Solidarności Walczącej. Od 1987 był także współpracownikiem Komisji Interwencji i Praworządności „Solidarność”. W sierpniu 1988 współorganizował Międzynarodową Konferencję Praw Człowieka w Krakowie-Mistrzejowicach.

W 1989 był przeciwnikiem obrad Okrągłego Stołu. Po upadku PRL był doradcą do spraw polityki gospodarczej Prezesa Rady Ministrów od 1991 do 1992. Od 1991 do 1993 był również Pełnomocnikiem Rektora Politechniki Wrocławskiej do spraw Przekształceń Organizacyjnych. W 1992 był szefem zespołu doradców wojewody wrocławskiego. Między 1996 a 1997 przewodniczył Radzie Nadzorczej Winuelu SA. W 1997 pracował we Wrocławskim Centrum Transferu Technologii jako doradca przewodniczącego Komitetu Badań Naukowych oraz jako członek Rady Naukowej. Między 1998 a 2000 był członkiem Rady Nadzorczej Zarządu Polskich Sieci Elektroenergetycznych SA.