Margherita Caffi (ur. 1650 lub 1651, prawdopodobnie w Mediolanie, zm. 20 września 1710 tamże) – włoska malarka epoki baroku, działająca w Cremonie i Mediolanie. Znana z martwych natur, mających za główny motyw kwiaty. Do dziś zachowało się około 30 jej prac, znajdujących się w kolekcjach prywatnych oraz muzeach Włoch i Hiszpanii.
Życiorys O życiu i twórczości Margherity Caffi zachowało się niewiele informacji. Urodziła się w 1650 lub 1651 roku, prawdopodobnie w Mediolanie, jako córka Francesca Volò, malarza martwych natur i jego żony Veroniki. Od 1668 roku mieszkała w Cremonie, gdzie wyszła za mąż za Lodovica Caffi, malarza martwych natur. W 1670 roku oboje zostali wypędzeni z miasta, po czym udali się do Piacenzy. Mieli co najmniej czworo dzieci. Przez kolejnych 12 lat nazwisko Margherity Caffi pojawiało się regularnie w dokumentach miasta Piacenzy. Artystka najwidoczniej nie mieszkała w nim przez cały czas, jako że liczne jej obrazy znalazły się w starych kolekcjach regionu i okolic, w tym w willi Medyceuszy w Poggio a Caiano. Ostatnie lata życia Margherita Caffi spędziła w Mediolanie, stojąc na czele miejscowej szkoły malarskiej, specjalizującej się w martwych naturach.