Andrzej Nowakowski (ur. 7 maja 1939 w Lublinie, zm. 4 marca 2017) – polski archeolog, bronioznawca i profesor Uniwersytetu Mikołaja Kopernika.
Życiorys Ukończył studia archeologiczne na Uniwersytecie Łódzkim i uzyskał magisterium (1962). W tym samym roku został zatrudniony jako asystent w Katedrze Archeologii UŁ. W 1964 uzyskał stanowisko asystenta w Instytucie Historii Kultury Materialnej Polskiej Akademii Nauk. Został też przyjęty w poczet członków Stowarzyszenia Miłośników Dawnej Broni i Barwy. Od początku kariery zawodowej związany był z Muzeum Archeologicznym i Etnograficznym w Łodzi, z ramienia którego prowadził badania archeologiczne. W 1971 obronił doktorat (promotor: prof. Andrzej Nadolski), rozprawę habilitacyjną przedstawił w 1980. W 1979 przeszedł do łódzkiego oddziału IHKM PAN, gdzie wyspecjalizował się w wojskowości Zakonu Krzyżackiego w Prusach oraz w średniowiecznym uzbrojeniu ochronnym. Od 1986 był zatrudniony w Instytucie Archeologii i Etnografii na Wydziale Humanistycznym UMK. Pełnił również funkcję kierownika Zakładu Historii Uzbrojenia, był pierwszym prodziekanem Wydziału Nauk Historycznych (1993–1999). W 1991 otrzymał stanowisko profesora nadzwyczajnego, w 1995 tytuł profesora. Od 2005 do 2009 sprawował stanowisko dyrektora Instytutu Archeologii.