Systemy irygacyjne afladż – system podziemnych kanałów nawadniających (kanatów) w Omanie. Pięć z ponad 3 tysięcy działających systemów tego typu zostało wpisanych na listę światowego dziedzictwa UNESCO. Systemy te funkcjonują od V w. n.e., czerpiąc wodę z głębokich podziemnych źródeł i rozprowadzając ją podziemnymi kanałami na pola uprawne dzięki sile grawitacji. Oprócz samych systemów irygacyjnych, na listę wpisane są też powiązane z nimi struktury, jak wieże wartownicze, budowane dla ich obrony, a także domy, meczety, zegary słoneczne itp. Ze względu na stały niedobór wody w Omanie, jej podział stanowił podstawę bytu całych społeczności, które musiały dostosować sposób zarządzania ziemią do warunków klimatycznych.
Systemy irygacyjne są kluczowym elementem umożliwiającym przeżycie w warunkach niedoboru wody. Podziemne systemy, zwane kanatami, pobierające wodę z podziemnych warstw wodonośnych i transportujące ją nierzadko na wiele kilometrów, wymagały wielkich nakładów i specjalistycznej wiedzy. W ich budowę, użytkowanie i zarządzanie zaangażowane więc były całe społeczności. Kanaty najprawdopodobniej po raz pierwszy powstały w Iranie w I tysiącleciu p.n.e., niemniej niewykluczone jest także, że wynaleziono je w wielu miejscach niezależnie. Jako jedną z potencjalnych pierwotnych lokalizacji wymienia się także Oman.