W zależności od wykorzystywanego źródła wody, systemy te dzieli się na trzy typy, zwane lokalnie: ghajli – powierzchniowe kanały irygacyjne, odprowadzające wodę z rzeki lub uedu (49% wszystkich kanałów w Omanie, 54% z wyschniętych) ajni – naziemne lub podziemne kanały odbierające wodę ze źródła powierzchniowego i transportujące ją do miejsca przeznaczenia (28% wszystkich kanałów, 15% z wyschniętych) dawudi – czyli kanaty: podziemne kanały odbierające wodę z podziemnej studni wpuszczonej w warstwę wodonośną (23% wszystkich kanałów, 31% z wyschniętych).
Z pięciu wpisanych na listę UNESCO systemów irygacyjnych, cztery są podziemne (dawudi), a jeden czerpie ze źródła powierzchniowego (ajni). Wybrane systemy to: Faladż Daris i Faladż al-Chatmajn (wilajet Nizwa), Faladż al-Malaki (wilajet Izki, oba w prowincji Ad-Dachilijja), Faladż al-Mujassar (wilajet Ar-Rustak, prowincja Dżanub al-Batina) i Faladż al-Dżajla (wilajet Sur, Prowincja Południowo-Wschodnia).
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Geografia Omanu Kategoria:Obiekty z listy dziedzictwa UNESCO w Omanie