W poglądach – zarówno podczas jak i po zakończeniu II wojny światowej – był zwolennikiem utrzymywania współpracy ze Związkiem Radzieckim. W trakcie konferencji założycielskiej ONZ działał jako przedstawiciel PAP. W 1944 był jednym z autorów zbiorowej publikacji pt. W przededniu, wydanej w Nowym Jorku w opozycji do rządu RP na uchodźstwie oraz m.in. do działań płk. Ignacego Matuszewskiego. W 1945 na łamach wydawanego w Montrealu pisma „Prawo Ludu” Penzikowi zarzucono, iż jest w grupie osób uprawiających propagandę komunistyczną, oraz że podczas wojny otrzymał tysiące dolarów od rządu polskiego, po czym odszedł, gdy nie otrzymał takiej posady, jaką sobie życzył. Był współpracownikiem organów prasowych, wydawanych w języku polskim, jidysz i angielskim.

Zmarł w 1945 w Nowym Jorku. Jego żoną została Antonina z domu Katz (także jako Tonka, ur. 1891, siostra Juliusza Katza). Ich córkami były Albina (1922–1923) oraz Irena Narell (1923-2004, nauczycielka historii, asystentka przy ONZ, pisarka, właścicielka Art Originals Gallery).