Wynalazkiem uwzględniającym zagrożenia związane z pogrzebaniem żywcem była tzw. trumna z wentylem, wprowadzona do sprzedaży w Nowym Jorku w 1871. Umożliwiała ona pogrzebanemu oddychanie, ale nie miała jakiegokolwiek mechanizmu powiadamiającego ludzi na zewnątrz o ocknięciu się osoby zamkniętej w trumnie.
W Niemczech w drugiej połowie XIX wieku zostało opatentowanych ponad trzydzieści różnych wzorów trumien ratunkowych.
W sierpniu 1892 Wojciech Kwiatkowski, ogrodnik artystyczny z Poznania, prowadzący zakład na Górnej Wildzie, opatentował w Dreźnie, w biurze patentowym „C. Fr. Reichelt und W. Majdewicz”, projekt funkcjonalnej trumny ratunkowej. Projekt szczegółowo opisano na łamach „Dziennika Poznańskiego”. Aparat składał się z metalowej rury wpuszczonej w wieko trumny i wystającej nieco nad powierzchnię nagrobka czy mogiły. W rurze umieszczona była naciągnięta sprężyna z uchwytem w trumnie i pękiem jaskrawo (np. czerwono) barwionych piór lub nici na zakończeniu. Osoba przedwcześnie pochowana, po pociągnięciu uchwytu, wyrzucała ów jaskrawy pęk około 60 cm ponad ziemię, gdzie był on z dala