Pochłaniacze znakowane są jednym z symboli i kolorów: A (brązowy) – określone pary i gazy organiczne o temperaturze wrzenia powyżej AX (brązowy) – określone pary i gazy organiczne o temperaturze wrzenia poniżej B (szary) – określone pary i gazy nieorganiczne z wyjątkiem tlenku węgla E (żółty) – dwutlenek siarki i inne określone gazy i pary kwaśne K (zielony) – amoniak i inne określone organiczne pochodne amoniaku SX (fioletowy) – substancje określone przez producenta NO-P3 (niebieski i biały) – tlenki azotu Hg-P3 (czerwony i biały) – pary rtęci Dodatkowo każdy z pochłaniaczy ma określoną klasę ochronną (1 – gazy lub pary o stężeniu objętościowym w powietrzu nie przekraczającym 0,1%; 2 – nie przekraczającym 0,5%; 3 – nie przekraczającym 1%). Przykładowo filtropochłaniacz oznaczony jako A2P3 będzie składał się z filtra klasy P3 i pochłaniacza klasy A2. Użytkowanie maski filtrująco-pochłaniającej wymaga więc dostosowania klasy i rodzaju pochłaniacza do konkretnych substancji, gdyż nie chronią one przed całym możliwym zakresem zanieczyszczeń powietrza.
Źródło i licencja
Fragment artykułu Wikipedia — Maska antysmogowa · historia autorów.
Tekst: CC BY-SA 4.0. Wydzielono fragment z dłuższego artykułu.