Od 1919 walczył w szeregach 2 pułku strzelców pieszych pod Równem, Izamiczami, Słuczem, Zamościem i Łuckiem. Od grudnia 1919, po ukończeniu kursu dowódców w Szkole Aplikacyjnej Oficerów Piechoty w Rembertowie, dowodził kompanią, a następnie batalionem w 44 pułku strzelców Legii Amerykańskiej. 19 sierpnia 1920 został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 w stopniu kapitana, w piechocie, w grupie oficerów byłej armii gen. Hallera. W 1920 dostał urlop z wojska. 10 października 1920 został ranny w bitwie pod wsią Kuka. Za postawę wykazaną podczas walk, 13 kwietnia 1921 otrzymał krzyż „Virtuti Militari” V klasy, a we wniosku o jego nadanie – podpisanym przez generała Władysława Sikorskiego – czytamy m.in.:
W 1924 został przeniesiony do rezerwy. W 1925 ukończył studia na Wydziale Rolniczym Szkoły Głównej Gospodarstwa Wiejskiego w Warszawie i w kwietniu tego roku uzyskał tytuł inżyniera agronoma. Przed II wojną światową był ostatnim właścicielem majątku – dworu Łosośna Mała, z wieżyczki którego widać było Grodno. W 1929 odbył ćwiczenia rezerwy w 76 pułku piechoty w Grodnie, a w 1929 i 1932 w 41 pułku piechoty w Suwałkach. Na stopień majora został mianowany ze starszeństwem z 19 marca 1939 i 60. lokatą w korpusie oficerów rezerwy piechoty.