Poliklonalna immunoglobulina królicza przeciw ludzkim tymocytom – selektywny czynnik immunosupresyjny działający na limfocyty T.
Wskazania Immunoglobulina królicza stosowana jest w transplantologii narządów miąższowych w zapobieganiu i leczeniu odrzucania przeszczepu jako jeden z leków wchodzących w skład schematu złożonego z kilku produktów immunosupresyjnych (razem z metyloprednizolonem, prednizolonem, azatiopryną, cyklosporyną A) w celu zahamowania mechanizmów odpornościowych ustroju po transplantacji narządów. Kolejnymi wskazaniami do stosowania jest zapobieganie wystąpieniu ostrej i przewlekłej choroby przeszczep przeciw gospodarzowi po przeszczepieniu macierzystych komórek krwiotwórczych u dorosłych oraz leczenie ostrej, sterydoopornej choroby przeszczep przeciw gospodarzowi (GvHD) i leczenie niedokrwistości aplastycznej.
Skuteczność Stosowanie poliklonalnej immunoglobuliny króliczej przeciw ludzkim tymocytom lub limfocytom T zapewnia oprócz deplecji (hamowania) komórek T, aktywacje innych funkcji limfocytów związanych z działaniem immunosupresyjnym mechanizmów odpornościowych organizmu m.in. po transplantacji narządów i po przeszczepach komórek krwiotwórczych. Działanie na limfocyty B prawie nie występuje.