Podstawy selekcji sztucznej i zaczątki faktycznej hodowli gołębi opanowano w starożytnym Rzymie. Wyróżniono wtedy typy użytkowe gołębi, rozpoczęto tym samym bezpośrednią ingerencję w cechy ptaka w celu uzyskania zadowalających rezultatów. Rzymianie rozróżniali gołębie pocztowe oraz mięsne. Budowano pierwsze gołębniki pozwalające na hodowlę w dużej skali. Tworzono rodowody ptaków oraz obserwowano przystosowanie potomstwa rodziców. Gołębie pocztowe służyły z sukcesem podczas walk Juliusza Cezara z Galami. Ptaki te były stosowane do wymiany informacji aż do II wojny światowej. Drugim ważnym wykorzystaniem gołębi była produkcja mięsa. Warron opisuje proces tuczenia gołębi:
Średniowiecze W średniowiecznej Europie hodowla gołębi była szczególnie rozpowszechniona wśród właścicieli majątków ziemskich oraz instytucji kościelnych. Budowano specjalne gołębniki, w których ptaki hodowano przede wszystkim dla mięsa i jaj, a ich odchody wykorzystywano jako nawóz. Gołębniki były również oznaką statusu społecznego, a w niektórych regionach prawo do ich wznoszenia było związane z posiadaniem dóbr ziemskich.