Instytut Polski w Bejrucie – polska emigracyjna placówka istniejąca od 1945 do 1950 w Bejrucie w Libanie.
Historia i działalność Jego założycielem i dyrektorem Stanisław Kościałkowski. Gdy powstał w kwietniu 1945 roku nosił nazwę Polski Instytut Studiów Bliskiego Wschodu w Bejrucie. W styczniu 1946 roku Instytut został filią Polskiego Instytutu Naukowego w Nowym Jorku. Zarząd Instytutu tworzyli: Stanisław Kościałkowski (dyrektor), Melania Gołaszewska, Władysław Błotnicki (sekretarz), Kamil Kantak, Franciszek Machalski, Antoni Markowski, Edward Romański, Wincenty Samolewicz, Stanisław Krystyn Zaremba. Działalność naukowa Instytutu koncentrowała się w sekcjach: orientalistycznej i ekonomicznej. Prowadzono też działalność wydawniczą. Organem Instytutu były "Teki Bejruckie". Od 1946 roku Instytut prowadził też Studium Polonistyczne (do 1948) i Studium Ekonomiczno-Handlowe (do 1947). Obie te szkoły posiadały charakter akademicki i utworzone zostały w oparciu o Wydział Humanistyczny i Wydział Nauk Handlowych Uniwersytetu Amerykańskiego. Inicjatorem ich utworzenia był Michał Tyszkiewicz. Instytut Polski w Bejrucie współpracował z Wydziałem Kultury i Prasy Jednostek Wojsk Środkowego Wschodu.