XIX wieku byli: Julia Mierzyńska, Antonina Palczewska, Eugenia Kos, Maurice Pion i Mikołaj Grekowski.
W Teatrze WielkimPaweł Chynowski, Historia Polskiego Baletu Narodowego, [w:] http://teatrwielki.pl/teatr/polski-balet-narodowy/historia-pbn/. thumb|lewo|304x304px|Karolina Wendt, pierwsza polska Sylfida w balecie La Sylphide wg Filippa Taglioniego mały|lewo|320x320px|Pan Twardowski Virgilia Caloriego: Ludwika Kowalska (Bajadera), Ludwik Rządca (Diabeł) i Jan Popiel (Pan Twardowski), Teatr Wielki, 1874 mały|253x253px|Filippo Taglioni, dyrektor baletu Teatru Wielkiego w latach 1843–1853 thumb|311x311px|Roman Turczynowicz, dyrektor baletu Teatru Wielkiego w latach 1853–1866 W 1833 otwarto nowy gmach Teatru Wielkiego, który stał się następną siedzibą baletu warszawskiego. Pracował tam nadal i tworzył swoje dalsze balety Maurice Pion, zaś po nim tacy znani baletmistrzowie, jak: Filippo Taglioni, zasłużony polski pedagog i choreograf Roman Turczynowicz, Carlo Blasis, Virgilio Calori, Pasquale Borri, José Mendez, Raffaele Grassi, Enrico Cecchetti, a w okresie międzywojennym Piotr Zajlich, Feliks Parnell, Jan Ciepliński, Mieczysław Pianowski i Sasza Leontiew.