Andriej Nikołajewicz Sieliwanow (; ur. , zm. 15 lipca 1917) – rosyjski wojskowy, generał piechoty, dowódca 11 Armii w czasie I wojny światowej.
Życiorys Urodził się w rodzinie szlacheckiej z guberni moskiewskiej. W 1863 roku ukończył Aleksandrowski Korpus Kadetów dla sierot w Moskwie.
W 1863 roku wstąpił do wojska, gdzie ukończył w 1866 Michajłowską Szkołę Artylerii. Po ukończeniu szkoły został wcielony do 14 Brygady Artylerii. W 1867 roku został przeniesiony do rezerwy.
Ponownie wstąpił do wojska 15 marca 1870 roku i został oficerem w artylerii polowej. Brał udział w wojnie rosyjsko-tureckiej w latach 1877–1878. Po czym ukończył Nikołajewską Akademię Sztabu Generalnego, po jej ukończeniu został starszym adiutantem sztabu 12 Dywizji Kawalerii. Od 1880 do 1884 roku jest oficerem do zleceń sztabu 12 Korpusu Armijnego, w tym czasie w latach 1880–1881 odbył praktykę dowódczą jako dowódca batalionu w 131 Tiraspolskim pułku piechoty.
W 1884 roku został oficerem do zleceń w sztabie Kijowskiego Okręgu Wojskowego, a potem oficer Głównego Sztabu, a w 1887 roku został naczelnikiem kancelarii Wydziału Mobilizacyjnego Głównego Sztabu. W 1889 został szefem sztabu 8 Dywizji Kawalerii, a w 1893 dowódcą 111 Dońskiego pułku piechoty.