Budynek uzupełnia przybudówka zawierająca akumulatorownię i siłownię z oryginalną marmurową tablicą kontrolną (1909) i dieslowskim zespołem prądotwórczym (9 KM) z czasów II wojny światowej (Güldner Motoren-Werke z Aschaffenburg), wykonawczą Gn-2 (z około 1941–1942) - prostopadłościenna, na planie prostokąta (6 x 9 m), z czterospadowym dachem, poważnie odbiega od standardów programu „Otto”. Posiada wykusz obserwacyjny od strony peronów oparty na żelbetowej płycie unoszącej też nastawnicę mechaniczną i aparat blokowy. Od strony miejskiej (północnej) wstawiono centralny ryzalit z klatką schodową. Obiekt zawiera m.in. kotłownię centralnego ogrzewania. Wyposażenie pochodzi z okresu budowy. Styl można określić jako historyzujący modernizm (podobnie jak wszystkich następnych), wykonawczą Gn-3 (z około 1942-1943) - prostokątna (4,2 x 8,6 m), o unikalnej formie kubicznego grzyba, z halą nastawnicy umieszczoną w lekko nadwieszonej części, ponad trzonem, co zbliża ją do podobnego budynku w Malborku. Zawiera kablownię i kotłownię. Jest intensywnie przeszklona, co spowodowane było specyfiką obsługiwanych rejonów nastawczych. Obiekt jest pozbawiony wyposażenia i szyb, zdewastowany.