Zmianie uległ typ ożaglowania, który dzięki dodaniu trzeciego masztu zmienił się z brygu na barkentynę.
Służba Okręt wykorzystywano w rejsach przez Atlantyk do Halifaksu, a także w rejon Przylądka Dobrej Nadziei. 26 lutego 1852 roku płynąc z prędkością ok. 8 węzłów, uderzył w niewidoczną z pokładu skałę w okolicy Overberg i zaczął tonąć. Na okręcie były tylko trzy łodzie, które można było wykorzystać do ewakuacji pasażerów. Tuż po wejściu na skałę, ocaleli pasażerowie zgromadzili się na pokładzie oczekując na ewakuację. Postawa żołnierzy, którzy pozwolili ewakuować się w pierwszej kolejności dzieciom i kobietom (nazywana potem Birkenhead Drill), stała się synonimem zachowania dyscypliny i porządku w najtrudniejszych sytuacjach.
Uratowały się 193 osoby, w tym wszystkie kobiety i dzieci. Zginęło 438 mężczyzn, głównie brytyjskich żołnierzy, którzy mieli wziąć udział w wojnie Xhosa.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Brytyjskie okręty z okresu XIX wieku Kategoria:Brytyjskie okręty żaglowe Kategoria:Statki i okręty zatopione na Oceanie Atlantyckim Kategoria:Zatopione brytyjskie fregaty Kategoria:Transportowce Kategoria:Okręty z napędem kołowym