Następnie dokonał nagrań z Johnnym Youngiem dla Blue Horizon w Chicago, dla firmy Spivey w Nowym Jorku i z duetem Junior Wells i Buddy Guy dla Delmark Records w Chicago.
W 1970 r. nagrał ścieżkę dźwiękową dla brytyjskiego filmu „Blues Like Showers of Rain”.
Z powodu choroby musiał zaprzestać dzielności artystycznej. Był leczony w Cook County Hospital w Chicago, gdzie zmarł na raka 24 kwietnia 1970 r. Został pochowany na Burr Oak Cemetery w Worth w stanie Illinois.
Był dwukrotnie żonaty. Pierwszą żoną była Ola Marie w latach 40. XX w. Około 1967 r. poślubił piosenkarkę Mahalię Lucille Jenkins, znaną bardziej jako Lucille Spann. Był najbliższym kuzynem pieśniarza Johnny’ego Jonesa.
Ocena i krytyka W 1980 r. został wprowadzony do Blues Hall of Fame.
Był idealnym akompaniatorem, który atakował klawiaturę z energią i ogniem. Oprócz tego był także ważnym artystą bluesa na własnych prawach. Był obdarzony szczególnym przyciemnionym głosem, który brzmiał intymnie i w czasie występów był w stanie w każdym utworze ukazać jak i dlaczego blues powstaje. Pomimo tego śpiewał raczej niechętnie, skupiając się raczej na klawiaturze niż na kontakcie z publicznościąFrancis Davis. The History of the Blues. Str.