Henryk popadł w dekadentyzm, dużo rozmyślał na banalne tematy. W końcu dziewczyna przypadkowo przeczytała list i namówiła męża na wycieczkę do Włoch. Właśnie wtedy dekadent wybrał się do opery i spotkał tam zachwycającą, ale bardzo ubogą Violę (w czasach Tetmajera imię wymawiane trójzgłoskowo „Wi-jo-la”). Od słowa do słowa, zaprosił ją do swojej willi jako towarzyszkę. W tym celu zapłacił jej matce „odstępne”, wysoko przelicytowując ofertę domu publicznego „Casa Fioravanti”. W towarzystwie Violi chciał popełnić samobójstwo poprzez zażycie cyjanku, ponieważ uważał życie za bezsensowne i czuł się wyzuty z wszelkich żądz. Wtedy właśnie nadeszła Irena i – czując się zdradzona – uczyniła Henrykowi wiele gorzkich wyrzutów, a następnie zemdlała. Zaraz potem (gdy tylko odzyskała przytomność), najwyraźniej przebaczyła dawnemu kochankowi, gdyż utwór kończy scena miłosna pomiędzy nimi. Ostatnie słowa są jednak pesymistyczne, gdyż brzmią „«Verweile doch! du bist so schön!»... Na próżno...”, co znaczy (po niemiecku) „«Trwaj, chwilo! jesteś tak piękna!»... Na próżno...”.
Przypisy
Bibliografia
Linki zewnętrzne
Kategoria:Twórczość Kazimierza Przerwy-Tetmajera Kategoria:Utwory literackie napisane oktawą Kategoria:Utwory literackie napisane jedenastozgłoskowcem