Stanisław Małysiak ps. „Sęp” (ur. 5 maja 1925 w Ślemieniu, zm. 1 kwietnia 2017) – polski duchowny rzymskokatolicki, protonotariusz apostolski, infułat, kanonik krakowskiej kapituły katedralnej, partyzant Armii Krajowej w trakcie II wojny światowej.
Życiorys Po wybuchu II wojny światowej znalazł się pod okupacją niemiecką i został wraz z rodziną przesiedlony do Majdana Kasztelańskiego na Zamojszczyźnie, gdzie pracował w młynie. Działał w Związku Walki Zbrojnej, a następnie w Armii Krajowej. Początkowo przynależał do plutonu Brzeziny i uczył się w szkole partyzanckiej. W latach 1942–1944 był partyzantem w 9. Pułku Legionów Ziemi Zamojskiej, biorąc udział w szeregu akcji bojowych na terenie Zamojszczyzny, w tym między innymi bitwie w Puszczy Solskiej, będącej wynikiem niemieckiej akcji przeciwpartyzanckiej Sturmwind II. Jeszcze w 1944 został schwytany przez Niemców i osadzony w obozie przejściowym w Zwierzyńcu, skąd został przewieziony do obozu w Lublinie, z którego zdołał zbiec. Na wniosek swojego dowódcy Konrada Bartoszewskiego ps. „Wir”, został za działalność partyzancką odznaczony Krzyżem Walecznych (order otrzymał dopiero po transformacji systemowej w Polsce).