Po rewolucji październikowej opowiedział się po stronie Estończyków, w grudniu 1918 roku wstąpił do Kaitseliitu. W dniach 3–19 (lub 3–29) stycznia 1919 roku pełnił obowiązki oficera nawigacyjnego na niszczycielu „Lennuk”, po czym przeniesiono go na stanowisko dowódcy sztabu sił morskich. Od 1921 roku pracował również jako nauczyciel na kursach sztabu generalnego (Kindralstaabi kursus, od 1925 roku Kõrgem Sõjakool). W 1925 roku został dowódcą estońskiej marynarki wojennej. Sprzeciwiał się sprzedaży niszczycieli „Lennuk” i „Wambola” ze względu na współpracę militarną z Finlandią. Jako obywatel estoński nie używał szlacheckiego członu „von”.
Stanowisko dowódcy opuścił w 1932 roku, pozostając doradcą w ministerstwie obrony. W 1928 roku awansowany na kontradmirała. W czasie hiszpańskiej wojny domowej, w latach 1937–1939, przebywał we Francji, gdzie brał udział w pracach Komisji Nieinterwencji. W 1939 roku powrócił do Estonii, po czym wyemigrował do III Rzeszy. Aresztowany przez Armię Czerwoną w 1945 roku. Zmarł w więzieniu Butyrki w Moskwie 23 stycznia 1946 roku.
Odznaczenia Odznaczony Orderem Krzyża Wolności III klasy.