Katastrofa 11 lutego 1823 roku wszystko przebiegało tak samo. Chłopcy zebrali się i uczestniczyli we mszy św. we Florianie, lecz trwała ona godzinę dłużej, niż normalnie. Dziecięca procesja do klasztoru w Valletcie zbiegła się w czasie z zakończeniem obchodów karnawałowych, spotkali więc oni wiele osób wracających do domu. W związku z tym, niektórzy dorośli i dzieci z tłumu wmieszały się do procesji, w nadziei zdobycia darmowego chleba.
Chłopcy weszli do jednego z klasztornych korytarzy od strony drzwi kościelnej zakrystii, i mieli wychodzić innymi drzwiami na St Ursula Street. Chleb miał być rozdawany przy tych ostatnich. Przeważnie drzwi zakrystii były zamknięte, by zapobiec powrotowi chłopców w celu otrzymania dodatkowej porcji chleba. Tym razem jednak zostawiono je otwarte, ponieważ przybycie chłopców było opóźnione. Z tego powodu większa liczba chłopców i mężczyzn weszła do klasztoru, czego nikt z księży nie zauważył.
Ci, którzy weszli, zaczęli naciskać na czekających w korytarzu w kolejce po chleb. Zostali oni przepchnięci do końca korytarza, w pobliże półotwartych drzwi. W tym momencie zgasła lampa, pogrążając korytarz w ciemności, a tłum wewnątrz zaczął jeszcze mocniej naciskać.