w tym zakładzie, po czym 27 stycznia 1920 został mianowany rzeczywistym nauczycielem w Sanoku i pracował tam do 1 marca 1922.
Następnie pracował jako kapłan w parafii Potylicz, gdzie od 1921 do 1922 był administratorem, a od 1922 do 1927 proboszczem oraz dziekanem rawskim. Od 1922 do 1939 posługiwał w Przemyślu działając na polu naukowym i dydaktycznym. Po rezygnacji z posady katechety w sanockim gimnazjum na początku objął wykłady w Greckokatolickim Seminarium Duchownym w Przemyślu, gdzie był kierownikiem duchowym, prorektorem i profesorem (wykładał język hebrajski). Poza tym pełnił funkcję kanclerza Kurii Eparchialnej, doradcy i asystenta konsystorza biskupiego, sędziego prosynodalnego, obrońcy węzła małżeńskiego, przewodniczącego sekcji pomocy cerkwiom towarzystwa „Eparchalna Pomicz”. Uzyskał tytuły prałata, tajnego szambelana papieskiego, prepozyta katedry eparchialnej przemyskiej. Po zakończeniu II wojny światowej w marcu 1946 został wikariuszem generalnym eparchii przemyskiej.