W 1897 został przeniesiony w stan spoczynku, zaś jako miejsce jego stałego pobytu wyznaczono monaster Korsuńskiej Ikony Matki Bożej w Kachowce, następnie zmieniono je na monaster św. Włodzimierza w Chersonezie Taurydzkim.
W styczniu 1900 skierowano go do eparchii woroneskiej jako jej wikariusza z tytułem biskupa ostrogoskiego, równocześnie został przełożonym Akatowskiego Monasteru św. Aleksego. Pozostał w Woroneżu w 1919 po wkroczeniu Czerwonych do miasta i zamordowaniu arcybiskupa woroneskiego Tichona. Nowym ordynariuszem eparchii został arcybiskup Tichon, który szybko przyłączył się do ruchu odnowicielskiego. Biskup Włodzimierz zorganizował wokół siebie zwolenników pozostania w jurysdykcji kanonicznej Rosyjskiej Cerkwi Prawosławnej. W 1923 patriarcha Tichon mianował go nowym ordynariuszem eparchii woroneskiej. Jego jurysdykcję uznawało wtedy pięć świątyń w Woroneżu, pozostałe poparły odnowicielstwo. W 1924 władze radzieckie osadziły go w areszcie domowym, a po zwolnieniu zabroniły publicznego wygłaszania kazań. Biskup Włodzimierz nie zastosował się do zakazu. W 1925 locum tenens Patriarchatu Moskiewskiego metropolita kruticki Piotr nadał mu godność metropolity.