Włodzimierz Andrzej Wisłocki (ur. 26 listopada 1895, zm. 10 marca 1973 w Londynie) – podpułkownik dyplomowany piechoty Wojska Polskiego i Polskich Sił Zbrojnych, awansowany przez władze emigracyjne na stopień pułkownika.
Życiorys Urodził się 26 listopada 1895. Ukończył szkołę średnią zdając egzamin dojrzałości. W czasie I wojny światowej walczył w szeregach 2. kompanii I batalionu 1 Pułku Piechoty Legionów Polskich. Uczestniczył w kampanii wołyńskiej. 9 grudnia 1915 dostał się do rosyjskiej niewoli. Powrócił z niej w marcu 1918.
Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości został przyjęty do Wojska Polskiego. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej. Został awansowany do stopnia porucznika piechoty ze starszeństwem z 1 czerwca 1919, a następnie do stopnia kapitana piechoty ze starszeństwem z dniem 15 sierpnia 1924. W 1923, 1924 był oficerem 4 Pułku Strzelców Podhalańskich w Cieszynie. Był dowódcą kompanii. 2 listopada 1927, po zdaniu egzaminu wstępnego i odbyciu stażu liniowego, został powołany do Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie, w charakterze słuchacza kursu 1927–1929 z równoczesnym przeniesieniem do kadry oficerów piechoty. W sierpniu 1929, po ukończeniu kursu i otrzymaniu dyplomu naukowego oficera dyplomowanego, został przeniesiony służbowo do 14 Dywizji Piechoty w Poznaniu na stanowisko oficera sztabu.