Henryk Borowik (ur. 8 września 1893 w maj. Piaseczna, zm. po 7 lutego 1968) – podpułkownik piechoty Wojska Polskiego, działacz niepodległościowy, kawaler Orderu Virtuti Militari, w 1961 mianowany pułkownikiem przez prezydenta RP na uchodźstwie.
Życiorys Urodził się 8 września 1893 w majątku Piaseczna, w ówczesnym powiecie pińskim guberni mińskiej, w rodzinie Adama i Filipiny ze Żdanowiczów.
W latach 1904–1913 uczył się w Szkole Realnej w Pińsku i tam zdał egzamin maturalny. 1 sierpnia 1914 wstąpił do Włodzimierskiej Szkoły Wojskowej w Petersburgu. 1 grudnia tego roku ukończył szkołę i w stopniu chorążego został przydzielony do batalionu zapasowego Litewskiego Pułku Lejbgwardii. 17 kwietnia 1915 został wysłany do twierdzy Kowno, a po miesiącu do macierzystego pułku na froncie w rejonie Tomaszowa i Nowego Miasta. Został awansowany na porucznika Lejbgwardii. 5 kwietnia 1917 został przyjęty do I Korpusu Polskiego w Rosji i przydzielony do 2 Pułku Strzelców Polskich na stanowisko dowódcy III batalionu.