wytwórnia ABC-Bluesway wydała jego pierwszy od wielu lat album z nowymi nagraniami.

W latach 1975–1978 występował w Parisian Room w Los Angeles, a później w New London Theater w Londynie w Anglii.

W 1978 r. szwedzka wytwórnia Route 66 wznowiła jego stare nagrania, co przyniosło mu wielką popularność w Europie. Dzięki temu odbył europejskie tournée.

W 1979 r. wystąpił na San Francisco Blues Festival.

Ostatnie ważne występy Browna odbyły się w nowojorskim klubie Bottom Line oraz podczas New Orleans Jazz & Heritage Festival w Nowym Orleanie w 1981 r..

Zmarł 25 maja 1981 r. w Pacoima Lutheran Memorial Hospital w San Fernando w Kalifornii na atak serca. Został pochowany na cmentarzu Eternal Valley Memorial Park w Newhall w Kalifornii. Ceremonię poprowadził wielebny Johnny Otis.

Był żonaty od 1940 r. i miał córkę.

Ocena i krytyka W 1981 r. został wprowadzony do Blues Hall of Fame.

Śpiewał tenorem w charakterystyczny sposób, używając melizmatów. Był jednym z największych wokalistów jump bluesa i rhythm and bluesa. Jego muzyka i styl wykonawczy stanowiła pomost między rhythm and bluesem i rock and rollem.