lokatą w korpusie oficerów piechoty.
Po wybuchu II wojny światowej uczestniczył w kampanii wrześniowej jako dowódca 154 pułku piechoty w składzie 45 Dywizji Piechoty i Grupy „Kielce”. Później został żołnierzem Polskich Sił Zbrojnych w ZSRR, wyznaczony na dowódcę 20 pułku piechoty w składzie 7 Dywizji Piechoty, jednostki organizowanej od września 1941, jednak nie sformowanej w tym czasie. Po przesunięciu 20 pułku piechoty do 8 Dywizji Piechoty dowodził nim w czasie ewakuacji do Wielkiej Brytanii, w tym podczas pobytu na kwarantannie w Południowej Afryce latem 1942, gdy żołnierze polscy przebywając w Pietermaritzburgu zaskarbili sobie sympatię miejscowej ludności.
Pozostał na emigracji w Wielkiej Brytanii. W 1959 wydał broszurę pt. Czterdziestolecie 20-go pułku piechoty Ziemi Krakowskiej, w której opisał historię jednostki od sformowania w 1941. Był członkiem Kapituły Krzyża Orderu Wojennego Virtuti Militari, powołany 7 marca 1960. W 1957 roku został awansowany na pułkownika w korpusie oficerów piechoty. Był autorem pracy pt. Czwarty pułk piechoty 1806-1966. Działał przy budowie pomników powstańców listopadowych w Portsmouth.
Był żonaty. Miał syna i córkę. Zmarł 10 lipca 1965 w Londynie.